چکیده
هدفِ این مطالعه، بررسی تأثیر مدیریت منابع انسانی سبز (GHRM)و مدیریت زنجیره تأمین سبز (GSCM) بر عملکرد پایدار بخش نساجی بنگلادش میباشد، و به طور اختصاصی بر جنبههای زیستمحیطی و عملکرد کارکنان تمرکز دارد. همچنین، به بررسی این مسئله میپردازیم که چگونه عملکرد زیستمحیطی و عملکرد کارکنان میتواند رابطه بینِ GHRM و GSCM را تعدیل کند. در این مطالعه، دادههای 450 پرسنل شرکتهای مختلف نساجیِ بنگلادش جمعآوری شدند. مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزار AMOS 24 و با هدفِ تجزیه و تحلیل روابط و تعامل بینِ این متغیرها انجام شد. یافتهها نشان دادند که استفاده از شیوههای پایدار زیست محیطی در مدیریت منابع انسانی و مدیریت زنجیره تأمین میتواند منجر به افزایش پایداری شود. همچنین، نشان دادند که شرکتهای فعال در صنعت نساجی باید از شیوههای GHRM و GSCM برای افزایش عملکرد پایداری خود استفاده کنند. علاوه بر این، شرکتها باید رفاه و مشارکت کارکنان را در اولویت قرار دهند. پیادهسازی چنین استراتژی میتواند موجبِ تقویت طرحهای همهجانبه پایداری شرکت و افزایش جایگاه شرکت در بینِ ذینفعان گردد. به خاطرِ بررسی نقش میانجیگر کارکنان و عملکرد زیستمحیطی، این مطالعه میتواند سهم بزرگی در بهتر شدنِ ادبیات پژوهشی حوزهی پایداری صنعت نساجی داشته باشد، زیرا بر اهمیت استفاده از تکنیکهای GHRM و GSCM در ارتقایِ عملکرد پایدار تأکید میکند. این یافتهها میتوانند بینشهای ارزشمندی برای شرکتهای فعال در توسعه طرحهای پایداری ارائه کنند.
مروری بر ادبیات پژوهشی و فرضیه سازی
طیِ سالهای گذشته، GHRM و GSCM به عنوان استراتژیهای مهم کسب و کار پایدار بسیار مورد توجه قرار گرفتهاند. در GSCM، مسائل زیستمحیطی در مدیریت زنجیره تامین گنجانده شدهاند، اما در GHRM، مفاهیم زیستمحیطی و پایداری در منابع انسانی (HR) گنجانده شدهاند.
خطمشیها و رویهها (سینگ و همکاران، 2019؛ حسین و همکاران، 2023؛ مسعود و همکاران، 2023).
بررسیِ تاثیرات GHRM و GSCM بر موفقیت بلندمدت مورد تحقیقات متعدد قرار گرفته است. برای مثال، سینگ و همکارانش (2019) به این موضوع پرداختند که چگونه ترکیب شیوههای منابع انسانی سبز، GSCM و فناوری کلانداده میتوانند عملکرد کسب و کار را بهبود دهند، و شایستگیهای پایدار را از طریق تعهد سازمانی تقویت کنند. المنهاس و همکارانش (2020)، GHRM را به صورت ادغام مفاهیم زیستمحیطی در سیاستها و شیوههای منابع انسانی (HR) تعریف کردند، و تسنگ و همکارانش (2019) یک مرور نظاممند از پیشینهی پژوهشی در مورد GSCM انجام دادند.
