ترجمه مقاله پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه ای با مقاومت فشاری و ضریب کشسانی بالاتر از غضروف – نشریه ACS

عنوان فارسی: | پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه ای با مقاومت فشاری و ضریب کشسانی بالاتر از غضروف |
عنوان انگلیسی: | 3D Printing of a Double Network Hydrogel with a Compression Strength and Elastic Modulus Greater than those of Cartilage |
تعداد صفحات مقاله انگلیسی : 7 | تعداد صفحات ترجمه فارسی : 22 (شامل 3 صفحه رفرنس انگلیسی) |
سال انتشار : 2017 | نشریه : ACS |
فرمت مقاله انگلیسی : PDF | فرمت ترجمه مقاله : ورد تایپ شده و pdf |
نوع مقاله : ISI | نوع ارائه مقاله : ژورنال |
کد محصول : 9959 | وضعیت ترجمه : ترجمه شده و آماده دانلود |
محتوای فایل : zip | حجم فایل : 1.74Mb |
رشته و گرایش های مرتبط با این مقاله: پزشکی، مهندسی پزشکی، مهندسی بافت، جراحی ارتوپدی یا استخوان و بیومکانیک |
مجله: علوم و مهندسی زیست مواد ACS |
دانشگاه: گروه شیمی، دانشگاه دوک، دورام، ایالات متحده آمریکا |
کلمات کلیدی: هیدروژل سفت، هیدروژل دو شبکه ای، پرینت سه بعدی، مهندسی بافت |
کلمات کلیدی انگلیسی: tough hydrogel - double network hydrogel - 3D printing - tissue engineering |
وضعیت ترجمه عناوین تصاویر و جداول: ترجمه شده است ✓ |
وضعیت ترجمه متون داخل تصاویر و جداول: ترجمه شده است ✓ |
وضعیت ترجمه منابع داخل متن: به صورت عدد درج شده است ✓ |
وضعیت فرمولها و محاسبات در فایل ترجمه: به صورت عکس، درج شده است ✓ |
بیس: نیست ☓ |
مدل مفهومی: ندارد ☓ |
پرسشنامه: ندارد ☓ |
متغیر: ندارد ☓ |
رفرنس: دارای رفرنس در داخل متن و انتهای مقاله |
رفرنس در ترجمه: در داخل متن و انتهای مقاله درج شده است |
doi یا شناسه دیجیتال: https://doi.org/10.1021/acsbiomaterials.7b00094 |
خلاصه
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1 آماده سازی محلول های پیش ساز هیدروژل
2-2 پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه ای
2-3 توصیف خواص مکانیکی
3- نتایج و بحث
3-1 پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه
3-2 بهینه سازی ویسکوزیته محلول AMPS برای تهیه پرینت
3-3 پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه ای
3-4 ویژگی تنشی هیدروژل دو شبکه ای
3-5 ویژگی های تراکم هیدروژل دو شبکه ای
3-6 مقایسه هیدروژل های سخت و غضروف گاوی پرینت شده سه بعدی
4- نتیجه گیری
محتوای مرتبط
منابع
ABSTRACT
This article demonstrates a two-step method to 3D print double network hydrogels at room temperature with a low-cost ($300) 3D printer. A first network precursor solution was made 3D printable via extrusion from a nozzle by adding a layered silicate to make it shear-thinning. After printing and UVcuring, objects were soaked in a second network precursor solution and UV-cured again to create interpenetrating networks of poly(2-acrylamido-2-methylpropanesulfonate) and polyacrylamide. By varying the ratio of polyacrylamide to cross-linker, the trade-off between stiffness and maximum elongation of the gel can be tuned to yield a compression strength and elastic modulus of 61.9 and 0.44 MPa, respectively, values that are greater than those reported for bovine cartilage. The maximum compressive (93.5 MPa) and tensile (1.4 MPa) strengths of the gel are twice that of previous 3D printed gels, and the gel does not deform after it is soaked in water. By 3D printing a synthetic meniscus from an X-ray computed tomography image of an anatomical model, we demonstrate the potential to customize hydrogel implants based on 3D images of a patient’s anatomy.
خلاصه
مقاله حاضر در خصوص استفاده از روش دو مرحله ای در پرینت سه بعدی هیدروژل دو شبکه ای در دمای اتاق با استفاده از پرینتر ارزان قیمت (300 دلار) می باشد. مواد تشکیل دهنده اولین شبکه دارای قابلیت پرینت سه بعدی بوده که با خروج از نازل و افزودن سیلیکات لایه ای توانایی برش پیدا می کند. بعد از تهیه پرینت آن را در معرض UV قرار داده سپس در مواد تشکیل دهنده دومین شبکه غوطه ور می سازند. در ادامه با تابش مجدد UV شبکه متخلخلی از پلی 2- آکریل آمید -2- متیل پروپان سولفونات و پلی آکریل آمید بدست می آید. با تغییر در میزان پلی آکریل آمید نسبت به کراس لینکرها رابطه بین سفتی و بیشترین میزان کشیدگی ژل را می توان به گونه ای تنظیم کرد تا قدرت متراکم سازی (9/61 مگاپاسکال) و ضریب کشسانی (44/0 مگاپاسکال) حاصل شود که مقادیر آنها بیشتر از مقادیر گزارش شده برای غضروف گاوی می باشد. بیشترین میزان متراکم سازی (5/93 مگاپاسکال) و کشیدگی (4/1 مگاپاسکال) ژل دو برابر میزانی است که برای ژل های پرینت شده سه بعدی قبلی گزارش شده بود، همچنین با غوطه ور سازی ژل در آب شکل خود را از دست نمی دهد. با انجام پرینت سه بعدی منیسک های صناعی که از تصاویر اشعه X دستگاه CT و از مدل آناتومیکی آنها بدست آمده است، می توانیم ایمپلنت های هیدروژلی تهیه شده از تصاویر سه بعدی را در بیماران به کار ببریم.